Het Radiodagboek

Vast onderdeel in het radioprogramma Lunch! is het Radiodagboek. Een verslaggever loopt een week mee met een persoon die in die week interessant is om te volgen. Zo volgden we Wouter Bos tijdens Prinsjesdag, Paul van Vliet in Afrika, Ruth Jacott , Ronald Giphart en nog vele anderen….
 
Doel van de serie is mensen in het nieuws wat langer te kunnen volgen en zo een kijkje in de keuken van deze personen te krijgen.
Ook hopen we een beetje beter beeld te krijgen van de persoonlijke motivatie, de drijfveren van iemand...

Op deze pagina is te zien wie er allemaal te gast waren in het radiodagboek.

Zeilen met Joop Braakhekke over het IJsselmeer op zijn jacht, door Nairobi lopen met Leoni Jansen, in Gent de kroeg in met Kamagurka… Dat is het harde leven van een verslaggever van het Radiodagboek.
Maar die plekken zijn vaak slechts decor voor een bijzonder gesprek, zoals laatst met Kluun die mij met een biertje in de hand in een café vertelde over hoe hij zijn vrouw zag sterven.

Ja, we maken aparte dingen mee (toen ik pianist Daniël Wayenberg volgde werd me gevraagd of ik zijn bladmuziek wilde omslaan. Tijdens zijn jubileumconcert, op het podium).

Maar nog waardevoller vind ik het dat ik zelf geïnspireerd kan raken door bijzondere gesprekken. En steeds weer leer ik meer over de kracht die mensen in zich hebben.

De niet aflatende nieuwsgierigheid van wetenschapper Robbert Dijkgraaf, het doorzettingsvermogen van acteur Peter Faber, zanger Bennie Jolink die vertelt dat, na het krijgen van een kleinkind, het toch veel belangrijker is te weten wat je moet doen wanneer een kind ziek is of hoe je een luier moet verschonen dan “dat gefuck over carrière.”  Even later hangt hij boven zijn kleinkind en zegt hij: “poepa poepa.”

De vorm van het Radiodagboek maakt ook dat we gedwongen worden goed te luisteren. Omdat we de verslaggever niet willen laten horen in de reportage, moeten we voorzichtig zijn met interrumperen. Daardoor krijgt de gast vaak de tijd om zijn gedachtegang af te maken.

Tijd nemen om te luisteren, openstaan voor het verhaal van de ander zonder steeds zelf aan te vullen of erger nog… in te vullen; door het maken van het Radiodagboek merk ik steeds weer wat dat op kan leveren. En dat gecombineerd met bijzondere locaties maakt het Radiodagboek voor mij één van de mooiste vormen van reportagemaken die ik tot nu heb gedaan.

Ik wens u, namens de makers van het Radiodagboek, veel luisterplezier!

Maarten Bleumers